De vriendelijke stad

vriendelijkestad.jpg

Ik stond te wachten voor de balie van de huisarts, toen het gesprekje van de mevrouw voor mij met de huisartsassistente mijn aandacht trok:

Assistente: ‘Je hebt helemaal geen afspraak hoor. De dokter is nu in gesprek. Wat is je geboortedatum dan? Ja, zie je wel, er staat ‘niet komen opdagen’. Je had een afspraak om tien over half negen, en nu is het al tien over half 10. Je bent een uur te laat.’

Mevrouw: ‘O, dan heb ik dat niet goed begrepen…’

Assistente: ‘Nee, inderdaad. Ik zou maar een nieuwe afspraak maken. Het zou vandaag nog kunnen om half 2. Of het nu kan? Nee, natuurlijk niet. De huisarts heeft nu andere patiënten. Nou, wat wil je. Half 2 of half 3?’

De toon en de mimiek van de secretaresse bevielen me helemaal niet. De irritatie, de felheid, het snauwen… Nee, ik voelde medelijden met de patiënt die steeds meer ineen leek te schrompelen. Waar had zij deze behandeling aan verdiend?

Ik ben niet als grotestadsmens geboren. Ik kom uit de provincie. Overijssel, Friesland, Gelderland, daar heb ik het grootste deel van mijn leven gewoond. Inmiddels woon ik vijf jaar in Rotterdam. Ik ben aardig gewend en geniet van het wonen en werken hier. Maar aan sommige dingen kan ik en wil ik niet wennen. Dit laatste besefte ik weer, daar bij de huisarts.

De cultuur in de stad is harder dan die erbuiten, daar kom ik steeds meer achter. De omgangsvormen tussen mensen zijn koeler en afstandelijker. Dat heeft volgens mij te maken met de hoeveelheid mensen die op een kleine oppervlakte leven. Je komt constant mensen tegen en hebt automatisch de neiging je persoonlijke ruimte wat af te schermen. Dat heb je nodig als mens. Iemand zei ooit tegen me: ‘Ik vind het fijne aan de stad dat je wat anoniem kunt zijn.’ Dat kan inderdaad, maar het is eigenlijk ook wel vreemd met zoveel mensen dichtbij en om je heen. Hoe dan ook, als je meer anoniem wilt blijven, kun je beter mensen ook maar een beetje op een afstandje houden.

De harde cultuur heeft ook te maken met de enorme verschillen tussen mensen in de stad, met name in cultuur en subcultuur. Stadsmensen houden ervan hun (sub)cultuur ook duidelijk uit te dragen waardoor de contrasten tussen mensen nog duidelijker uitkomen. Dit zorgt voor veelkleurigheid, maar ook voor elkaar-in-de-weg-zitten en onbegrip. Dit is zichtbaar in het verkeer waar grote witte Mercedessen met piepjonge bestuurders keihard optrekken tussen yuppen op racefietsen op weg naar hun werk, ouders met kinderen in de bakfiets en pizzakoeriers. Dat leidt tot getoeter, wegwerpgebaren en geschreeuw: ‘Je fietst aan de verkeerde kant van de weg!’ Maar de spanning is ook geregeld merkbaar aan de kassa of in het park. Mijn vermoeden is dat deze irritaties hand over hand toenemen, naarmate de stad voller en diverser wordt. We hebben minder incasseringsvermogen voor andersmans eigen-aardigheden of fouten.

Zo is het niet altijd geweest, zo verzekerde een straatgenote me vandaag. Vroeger groette men elkaar in het Oude Noorden en waren de mensen vriendelijker onderling. En ik pleit ervoor dat we die draad weer oppakken.

Ik droom van een vriendelijke stad. Een stad waar mensen oog voor elkaar hebben, waar zij  elkaar vriendelijk toeknikken bij het passeren, waar mensen elkaar voor laten bij de kassa, waar zij niet direct de politie bellen wanneer de buren een feestje hebben, waar ze met plezier het pakketje voor de buren aannemen wanneer deze niet thuis zijn en waar een wildvreemde jongeman met gevaar voor eigen leven over de Bergweg achter de weggewaaide ballon van mijn dochter aanrent. Dan kunnen we het goed hebben met elkaar.

Be always kinder than you feel. Dat is een spreuk die mij helpt, als ik moe ben en iemand vergeet te bedanken als ik haar een plastic tasje aangeef bij de kassa. Want een vriendelijke stad begint bij mijzelf.

3 gedachtes over “De vriendelijke stad

  1. Betsie 1 september 2017 / 21:21

    Mooie blog Sibbele!
    Interessante observaties, ik denk dat je gelijk hebt.

    Like

  2. Gerda van der Zalm 3 september 2017 / 17:54

    Inderdaad! Verschillen zitten misschien in je haarkleur of huid maar we kunnen en moeten met elkaar door de bocht kunnen want wij zijn elkaars toekomst!!

    Dus wees in alles een voorbeeld!

    Like

  3. Hilda Zomerhuis-Zijlstra 3 september 2017 / 19:30

    Ik werk in de “bemoeizorg” in Rotterdam en herken wat je schrijft. Inderdaad, een vriendelijke stad begint bij mezelf. Dat probeer ik zoveel mogelijk in gedachten te houden. Soms wel lastig wanneer ik zie dat er voor de zoveelste keer misbruik gemaakt wordt van een verwarde oudere waar ik zorg verleen. Toch geloof ik dat elke vriendelijke actie de moeite waard is. Mooi geschreven Sibbele!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s