De Sibbele die niemand kende (1)

Ik leefde meer dan tien jaar met een masker op. Naar buiten toe speelde ik mooi weer, maar onzichtbaar voor anderen kostte me dat uiterste moeite. Ik had echter geen andere manier voorradig om met datgene om te gaan dat me op mijn negentiende was overkomen: myalgische encefalomyelitis of chronische vermoeidheid (ME/CVS).

Ik voel het zweet nog op mijn rug bij het terugfietsen van de universiteit naar mijn kamer in de hoger gelegen wijk Berg en Bos in Apeldoorn. De auto van een medestudent rijdt voorbij en toetert. Ik zwaai gemaakt vrolijk terug, blij dat ik bijna halverwege ben.

Ik word de volgende dag wakker, maar niet uitgerust. Ik sla het dekbed van me af, maar de deken van moeheid blijft op me liggen. Ik weet al: dit gaat een lange collegedag worden. Toch maar opstaan en aankleden. Gelukkig gaat het nu bergafwaarts naar de universiteit toe. Maar ik functioneer op halve kracht vandaag. Of eigenlijk functioneer ik niet. Het enige dat lukt is om de anderen niet te laten merken dat het vandaag niet goed gaat met me. Aan het einde van de dag ben ik blij dat ik hier tenminste in geslaagd ben. Morgen zal het vast weer beter gaan.

Als student kun je gemakkelijk een wat kloosterachtig bestaan leiden. Je laat je gezicht zien tijdens colleges of op de studentenvereniging, maar tussendoor is er veel tijd dat je alleen bent, met name voor zelfstudie. Door die ‘vrije tijd’ had ik voldoende mogelijkheid om op te laden voor het volgende ‘publieke’ moment. Dat werd al iets minder toen ik naar een studentenhuis verhuisde. Ik kan me nog herinneren dat mijn huisgenoot vroeg: ‘Ga je nu alweer slapen vanmiddag?’ Ik voelde me wel genoodzaakt om mijn huisgenoten iets over mijn situatie te vertellen. Maar veel verder dan de voordeur van onze flat kwam het verhaal niet.

pexels-photo-262218-tired

Dit leidde zo nu en dan tot heikele situaties. Ik was lid van de studentenvereniging en deed zoveel mogelijk met de gewone activiteiten mee. De vergaderingen duurden tot in de kleine uurtjes. Een vereniginggenoot zei een keer na de vergadering, gezeten aan de bar: ‘Sibbele, je ziet lijkbleek!’ Ik schrok erg: hij had onbewust door mijn façade heen geprikt, en ik maakte dat ik thuiskwam.

Door dit toneelspel bouwde de spanning in mij zich op. Immers, ik functioneerde voor het oog gewoon: haalde redelijke cijfers, speelde in een orkest, was lid van de studentenvereniging en deed dingen in de kerk. Als ik ergens voor gevraagd werd, zei ik eigenlijk ook nooit nee. Mensen rekenden gewoon op me. Hoe kon dat ook anders, als ik nooit iets van mijn worsteling liet zien?  

Tijdens het tweede jaar van de studie werd ik gepolst voor het bestuur van de boekenvereniging. Deze kocht boeken van emeritus-predikanten en verkocht deze voor spotprijzen aan studenten. Bestuursleden maakten lange dagen met het ophalen van boeken in den lande. Tientallen bananendozen met boeken moesten aan het einde van de dag dan naar de zolder van de universiteit… Als ik dan een ‘slechte dag’ had, gingen al mijn metertjes natuurlijk ver in het rood. Ik vraag me nog af hoe ik die dagen heb overleefd. Maar Sibbele liet niets blijken.

Waarom vond ik zo vervelend als mensen iets merkten van mijn vermoeidheid? Waarom durfde ik mijn zwakheid niet te tonen? Eerlijk gezegd weet ik dat niet precies. Wilde ik mezelf groothouden tegenover anderen? Of tegenover mezelf? Ik handelde instinctief. De vermoeidheid mocht er niet zijn. Ook al schreeuwde mijn lichaam om erkenning dat er iets niet in de haak was.

Pas sinds een paar jaar laat ik het masker iets zakken. Ik zoek naar een andere weg om met mijn zwakte om te gaan. Deze blog is daar ook een stap in. Over deze zoektocht later meer.

5 gedachtes over “De Sibbele die niemand kende (1)

  1. Marike ten Have 16 september 2017 / 03:00

    Sibbele, wat dapper om dit verhaal te delen. Het is ook herkenbaar, het lopen met een masker op dat alles goed met je gaat. Ik heb dat zelf ook jaren gedaan weliswaar om een andere reden maar het resultaat is hetzelfde: een eenzame strijd met/tegen jezelf.
    Na jaren kom je er dan achter dat jr problemen niet makkelijker worden met maskers af, maar wel dragelijker. Open kaart spelen met jezelf, je omgeving en met God werkt bevrijdend. Goed dat je op dit punt bent gekomen en ik bid dat je dit vasthoudt en jezelf nergens meer achter hoeft te verschuilen.

    Like

  2. Martha Kanis 17 september 2017 / 20:48

    Sibbele, dapper dat je dit vertelt. Eerlijk gezegd best heftig om te lezen.
    Misschien wil je er eens over praten?
    Zou ik/zouden wij wel fijn vinden.
    Een leven zonder al die maskers is aan de ene kant best moeilijk, maar het kan ook heel bevrijden werken.
    Sterkte en zegen gewenst.

    Like

  3. inge klumper 18 september 2017 / 14:20

    tov Sibbele, dat je je ME/CVS benoemt!!!! nu snap ik ‘dat bleke snuitje’ van je….grinz…
    maar om het een zwakte te noemen. ik zou het eerder andersom willen zien: je hebt je van je sterkste kant laten zien. is je w.s. met de Meinderstmapaplepel ingegoten…zo van ‘kom op, niet te gauw bij de pakken neer zitten; t is even lastig maar het gaat je lukken’… ik moet eerlijk zeggen dat zo’n houding van ‘Bijbelse wijsheid’ getuigd. In de tijd waarin wij vandaag de dag leven schijn je meer waardering te krijgen door je ‘zwakte’ te tonen, is mijn idee. natuurlijk mag dat benoemd worden maar ga het niet overwaarderen. Juist niet, want wij hebben door Jezus die onze zwakheden op Zich heeft genomen een stevige ruggegraat. je blog geeft in ieder geval genoeg gespreksstof. lieve groet, inge

    Like

  4. Judith Klink 22 september 2017 / 20:19

    Lieve Sibbele,

    Een klein deel van dit leven met een masker op heb je al eens verteld, naar ik meen op de Bijbelkring.
    Toen was ik al onder de indruk van je verhaal, maar als ik het nu lees denk ik dat het een stuk zwaarder is dan dat je toen losliet….toch een deel van het masker opgelaten misschien?
    Het is makkelijker om te doen of alles goed gaat, dan met je zwakheden en emoties nasr buiten te treden, maar met kleine stapjes kom je er wel. Denk vooral aan jezelf, Minke en se kindjes en als je het even niet ziet zitten…God is er, juist op die momenten wanneer jij zwak bent. En deze oudere zus is er ook nog!

    Liefs Judith

    Like

  5. thesleepsheepgirl 15 januari 2018 / 00:08

    Wat een herkenbaar verhaal en wat schrijf je mooi en duidelijk!! Ik heb ook al een jarenlang ME/CVS en het lukt me pas sinds afgelopen jaar om dat masker steeds meer te laten zakken. Ik wilde altijd die positieve, spontane meid zijn zoals iedereen mij kende maar dat kostte alleen maar ontzettend veel energie! Ook vrienden die het niet (willen) begrijpen kosten mij ontzettend veel energie en maken mij erg verdrietig. Ik probeer mij zoveel mogelijk te omringen met mensen die om mij geven en die de ziekte én mij begrijpen. Aan de vorige reacties te zien zijn er al een aantal mensen die door je verhaal zijn geraakt en die voor je klaar staan!! veel sterkte 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s