Een bijzonder weerzien

Ze hebben me al herkend als de meester van de PeP-club, de christelijke kinderclub in de wijk. Ik hen niet. Het is dan ook jaren geleden dat ik de drie kinderen, van wie er nu twee tieners zijn, voor het laatst heb gezien. En wat zijn ze veranderd. Ik moet even goed nadenken, maar gelukkig weet ik hun namen nog. Ze waren destijds dan ook onze trouwste klantjes op de club.

children-593313_1920Mijn gedachten gaan terug naar de tijd dat ze clubs bezochten, tot ruim vier jaar geleden. Het meisje was altijd erg druk, haar broertje had last van overgewicht en minderwaardigheidsgevoelens en het jongste mannetje was veel te klein voor zijn leeftijd. De laatste keer dat ik ze zag was die donderdag dat Jeugdzorg langskwam met de boodschap dat ze per direct uit huis werden geplaatst. De mensen van Jeugdzorg zeiden het volgende (ik kan het bijna letterlijk terughalen, want ik schreef er destijds al een column over):

‘Gisteren is de gemeente bij jullie thuis geweest. Ze hebben foto’s gemaakt. En daar zijn we erg van geschrokken. Overal liggen etensresten. En dat eten is niet vandaag of gisteren. In het hele huis hoor je muizen of ratten lopen. Mama rookt gewoon waar jullie bij zijn. En ze rookt niet alleen sigaretten maar ook andere dingen. Het huis is vies en vol. Jullie hebben geen schone kleren om aan te trekken naar school. Het is nu even niet goed dat jullie thuis zijn. We brengen jullie straks naar jullie oom en tante. Daar kunnen jullie een maand blijven.’

De kinderen moesten huilen en waren boos. Ze bedaarden iets toen ze hoorden dat ze naar familie gingen.

En nu kom ik ze hier tegen, in de supermarkt. Drie verzorgde en rustige kinderen, die me fatsoenlijk en vriendelijk te woord staan. Ze doen er boodschappen met hun oom en tante, bij wie ze nog steeds wonen en die ze papa en mama noemen. Twee jaar geleden is hun moeder overleden. Ongelooflijk verdrietig. Maar wat bijzonder dat ze zo’n mooi plekje hebben gevonden.

Ik zeg tegen stiefmoeder dat ik groot respect heb voor wat zij en haar man hebben gedaan. Drie kinderen opnemen, terwijl ze ook nog drie ‘eigen’ kinderen hebben en slechts drie slaapkamers in huis! Ik ben erg onder de indruk. Zij vindt het niet meer dan normaal, zo zegt ze: ‘Ik zou het voor ieder kind doen!’ Wat een toewijding en opoffering.

‘Werkt u nog steeds bij de PeP-club?’, vragen de kinderen me, wat ik bevestig. Ik besef me dat ook de PeP-club jarenlang – en dat begon al een poos voordat ik in het Oude Noorden kwam wonen – een bijzondere rol in hun leven heeft gespeeld. Het was een baken van rust in hun destijds woelige bestaan. De club was één van de weinige zekerheden die ze hadden: iedere dinsdag en donderdag is er de club en de leiding is vriendelijk en betrouwbaar.

Het raakt me om te zien dat deze drie jonge mensen zo goed terecht zijn gekomen. Dat is zeker niet vanzelfsprekend als je zo’n slechte start maakt in het leven. Ons werk is niet tevergeefs, zo zegt de apostel Paulus al in 1 Korinthe 15. Jezus zelf gaat ermee door, ook als wij het los moeten laten. Het is een voorrecht om langere tijd op dezelfde plek te mogen wonen en werken. Want dan kun je soms met eigen ogen zien dat dat geen loze woorden zijn!

 

 

Een reactie op “Een bijzonder weerzien

  1. Martha Kanis 3 mei 2018 / 12:25

    Mooi. Bijzonder om deze kinderen weer te ontmoeten. Fijn dat het goed met ze gaat en fijn dat ze blijkbaar goede herinneringen aan de PeP-club hebben en aan jou natuurlijk. Maar dat is logisch.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s