Kinderen zijn maar lastig

‘De baby, de baby!’ roept een Turkse mede-tuinier verschrikt, in haar beste Nederlands. Ik kijk op en zie dat mijn zoon Benjamin (bijna drie jaar oud :)) in de kas in onze buurttuin staat. Ik weet al wat ze bedoelt: ze is bang dat hij op de uitjes gaat staan. Tja, die kinderen zijn maar lastig. Toch is onze tuin juist ook bedoeld voor kinderen. Zij komen er in contact met de natuur en leren er de beginselen van het tuinieren. En samen tuinieren is een mooie gelegenheid voor het contact tussen de verschillende generaties. Maar dat gaat niet vanzelf.

kids-2030268_1920

Zelf ken ik de reflex ook om de kinderen maar een beetje buitenspel te houden in de tuin. Als ik ze laat helpen bij het zaaien, heb je kans dat ze zaadjes verspillen. Als ik ze laat helpen met het watergeven, heb je kans dat ze nat en vies worden (dat is bij kinderen van een ander niet zo’n probleem, maar bij je eigen kinderen wel). En als ik ze laat helpen met het oogsten van de aardbeien, heb je kans dat ze die allemaal opeten. En wat in de tuin geldt, geldt eigenlijk voor het hele dagelijkse leven. Samen met je kind afwassen, timmeren of de was ophangen: het gaat allemaal minder precies en snel dan als je het doet wanneer ze in bed liggen.

Als ik me echter door alle risico’s en onhandigheid laat afschrikken, mis ik de mooiste geluksmomenten van een vader: mijn kind dat vol aandacht gaten schept voor de prei-stekjes, of worteltjes oogst. Haar enthousiasme als dat goed lukt. Zijn ontluikende liefde voor de natuur. Haar steeds handiger worden. Het lekker samen bezig zijn. Dat is alle vieze handen, kapotte broeken en brandnetel-wondjes waard.

De volgelingen van Jezus hadden ook al moeite met kinderen. Ze hielden ze het liefst bij Jezus weg. Dat is blijkbaar een universeel instinct. Maar Jezus kijkt heel anders naar kinderen. Hij roept ze bij zich en zegent ze. Hij vindt het geen probleem dat ze in de weg lopen, tijd kosten en dingen stuk maken. Hij houdt van ze zoals ze zijn. Daarover doordenkend: zijn wij als volwassenen vaak ook geen kinderen, grote kinderen? In Gods ogen moet dat eigenlijk wel zo zijn. Hoe vaak lopen wij Hem niet in de weg met onze beste bedoelingen? Hoe vaak laten wij niet iets kostbaars aan diggelen vallen? En hoeveel efficiënter zou God kunnen werken zonder ons?  Goed nieuws: God houdt van kinderen, ook van grote kinderen. Hij betrekt ons graag bij zijn werk. Hij wil graag dat we ons ontwikkelen en groeien. Hij geniet van het kijken naar ons, als we bezig zijn. En dan mogen we best een beetje vies worden.

Een reactie op “Kinderen zijn maar lastig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s