Een verhaal van twee werelden

Ik leef in twee werelden. Heel regelmatig stap ik van de ene wereld in de andere, op momenten die ik zelf niet uitkies en vaak niet zie aankomen. In de ene wereld is het fijn. Het is er licht en vrolijk en ik ben er graag. Dat is de Wereld der gezonden. Door de bank genomen breng ik daar ook de meeste uren door, denk ik, en dat is fijn. De andere wereld is mistig en onoverzichtelijk. Dat is de Wereld der zieken. Ik ben er intussen goed bekend, ik kom er al zo’n vijftien jaar. Maar leuk is het er nog steeds niet. De ene keer zijn de nevels ook dichter en klammer dan de andere keer. En de periodes van verblijf wisselen sterk. Ik ben altijd blij als ik de uitgang weer vind.

oasis-2335767_1280

Het interessante is dat ik het meestal niet zo door heb in welke van de twee werelden ik op een bepaald moment ben, ondanks dat ze zo sterk verschillen. Als ik in de gezonde wereld ben is dat misschien logisch, want dan ben ik druk bezig met leven, met mensen spreken, plannen maken en dingen ondernemen. Ik heb dan helemaal geen tijd om na te denken over dat ik me goed voel. Sterker nog, ik ben soms bijna vergeten dat er ook die andere plek is. En als ik er wel over nadenk, hoop ik stiekem dat ik daar nooit meer naar terug hoef. Maar dat is tot nu toe nooit uitgekomen. Sterker nog, als ik zo begin te hopen, lijkt de deur naar de andere wereld juist dichtbij te zijn. Maar dat is misschien bijgeloof.

Vreemd genoeg geldt hetzelfde meestal als ik in de wereld van de zieken ben. Ook daar ben ik op het moment zelf niet zo mee bezig. Dan ben ik druk met overleven, met op de been blijven, doorzetten en de teugels iets laten vieren. De momenten waar ik me wel van bewust ben, dat zijn de overgangsmomenten, de deuren van de ene naar de andere wereld en weer terug.

Als de donkere deur piepend opengaat en ik tegen wil en dank naar binnen moet, dan weet ik weer: o ja, ik heb een dubbele nationaliteit. Ik hoor voorlopig weer bij de zieken. En ik voel het tot in mijn vezels. Ik schrompel ineen, zoals Nils Holgersson in de gelijknamige tekenfilm, en bevind me in een wereld van reuzen. Die reuzen zijn geen vreemden, nee, het zijn dezelfde mensen als in mijn favoriete wereld. Hun aanzien is alleen totaal veranderd. Ze lijken me elk moment als een sprinkhaan te kunnen vertrappen. Ik weet wel dat dit alles met mezelf te maken heeft. Maar het lukt me niet meer om hun vraag ‘Hoe gaat het met je?’ met een ontwijkend ‘goed’ te beantwoorden. Ik begin er ineens serieus over na te denken. Ook kan ik opeens niet meer op hun namen komen. Ik kan me niet goed focussen op wat ze zeggen en voel hun blikken priemen. Het lukt me niet meer om helder te denken en ad rem te antwoorden. En als het me wel lukt, dan met de grootst mogelijke moeite. Mijn hoofd lijkt vol watten te zitten en nadenken doet soms letterlijk pijn. De wereld der zieken is onoverzichtelijk en onveilig en ik haast me naar huis.

Zoals gezegd wen ik weer snel aan mijn nieuwe woonplek. Ik moet het de komende dagen ermee doen. Ik weet gelukkig ook dat ik weer terug zal verhuizen. Zo is het altijd geweest. Over een paar dagen zal het licht weer doorbreken. Die overgang van de donkere naar de lichte wereld is niet echt een deur, maar eerder een corridor. Langzaam voel ik me steeds weer iets lichter en beter. Ook die doorgang doet veel met me. Ik voel de kracht in me terugkeren en daarmee ook de zin om te leven. Ik stijg op als Nils Holgersson op de rug van de ganzen. Ik word weer vrolijk en durf me weer beter onder de mensen te begeven. Zij hebben weer een normaler formaat aangenomen. Ik kan me weer met hen meten en grapjes maken. Alles is weer goed. Ja, ook dit zal niet altijd duren, en dat besef maakt me soms onzeker. Maar ik houd mezelf voor dat ik daar nu niet aan hoef te denken. Nu is nu.

4 gedachtes over “Een verhaal van twee werelden

  1. Martha Kanis 4 juli 2018 / 20:10

    Sibbele, wat heftig en wat mooi dat je hier zo open over bent. Ik wens je veel en langdurige gezonde periodes en weinig korte donkere tijden toe. Veel sterkte.

    Like

  2. Marcus 4 juli 2018 / 20:26

    Hoi Sibbele, heel mooi verwoord en best wel herkenbaar voor mij. Heel veel sterkte.

    Like

  3. Jorine 5 juli 2018 / 11:41

    Lieve Sibbele
    Wat mooi verwoord zeg! K wens je toe dat je snel weer over mag gaan in de wereld der gezonden en dat je in de wereld der zieken toch licht zult ervaren en een licht zult zijn. Dat laatste hoef je niet zelf te doen, maar zal Jezus geven, Die zegt “u bént het licht voor de wereld”
    God bless you!!

    Like

  4. Carina Roemers 29 september 2018 / 07:45

    Wat knap dat je hier zo goed woorden aan kunt geven. Dat is natuurlijk ook jouw vak. Niet jouw beroep, maar je roeping. Jij kunt hele vervelende dingen inzichtelijk en overzichtelijk maken en daardoor dragelijk. Heel rot om te horen dat de man die dit als groot talent heeft het soms ook even kwijt is. Als iemand het verdient om deze klachten niet te hebben dan ben jij het. Ik hoop dat het niet al te vaak zo is en dat je op dat soort momenten naast je gezin nog andere lieve mensen om je heen hebt die er voor je zijn. Die je begrijpen en voor je zorgen. Jij hoeft niet altijd de sterkste te zijn en altijd maar voor anderen te zorgen Sibbele. Take care, hou je taai en geef soms toe aan wat nodig is.

    Bedankt voor je prachtige blogs en nieuwsbrieven. Je hebt talent en ik volg jullie met veel plezier!

    Veel liefs uit het hoge noorden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s