Gott ist freundlich

Tijdens onze vakantie verbleven we twee weken op een boerderij in Duitsland, op steenworpafstand van de grens met Luxemburg. In de boerderij waren vijf vakantiehuisjes. Het onze bevond zich op de bovenste verdieping. Toen we aankwamen, vertelde de boerin dat het huisje naast ons werd bewoond door Poolse gastarbeiders, die overdag in Luxemburg werkten. Ze liet zich ontvallen dat het niet altijd eenvoudig is om Polen te huisvesten. Ze veroorzaken regelmatig overlast door drankgebruik en lawaai. Ik begreep dat de vooroordelen in Duitsland al niet anders zijn dan die in Nederland.

Ik merkte bij mezelf ook een bepaalde voorzichtigheid. Wat voor mannen zouden er naast ons verblijven in de komende weken? Konden we onze deur open laten staan of was het toch beter hem op slot te draaien? Toen de twee buurmannen ’s avonds om half zeven de trap op kwamen gesloft, zagen ze er niet verkeerd uit. De één grijzend, de ander iets jonger. Ze knikten vriendelijk naar ons. En zo bleef het die twee weken. Ze gingen voor dag en dauw de deur uit, kwamen ’s avonds weer thuis en dronken dan nog een biertje in de tuin. Als we elkaar zagen was er altijd even een glimlach en een hand omhoog. Van een gesprek kwam het niet. Het had ook niet gekund zo ontdekte ik later, want ze spraken nauwelijks een woord Engels of Duits. Ik ontspande gedurende de weken in mijn houding richting hen, al voelde ik me eerlijk gezegd nooit helemaal senang bij hun aanwezigheid, mede vanwege onze kinderen. Ik vroeg me af: waar komt deze achterdocht bij mij vandaan? En is deze terecht? Ik was er niet trots op in ieder geval.

plum-cake-3641851_1280En toen maakte ik iets moois mee. In het vakantiehuisje op de begane grond verbleef een Duitse familie van drie generaties: grootouders, ouders en kinderen. Onze kinderen konden goed met die van hen opschieten (ondanks dat ze elkaars taal niet spraken) en daardoor hadden we leuk contact. De opa was een bijzondere man. Hij maakte met iedereen een praatje en hield op zachte toon lange filosofische verhalen die ik lang niet altijd begreep. Op een dag vierde de familie een verjaardag. Ook wij kregen een groot stuk taart. ’s Avonds zag ik opa opnieuw met taart voorbij benen en ik kreeg pas later door wat hij daarmee ging doen: hij bracht onze Poolse vrienden ook een stuk! Die gingen prompt koffiezetten en lieten zich de taart in de tuin heerlijk smaken. Ik vond het prachtig. Wat een voorbeeld van grenzeloze vriendelijkheid was deze oude man. Voor hem waren de Polen gewoon mensen, die net zoveel van taart houden als Duitsers en Nederlanders. Op dat moment zag ik in hem iets van het karakter van God.

3 reacties op ‘Gott ist freundlich

  1. Alexander Mud 6 september 2018 / 09:39

    Mooi stukje broeder.
    WWJD. Ik denk hetzelfde.

    Groet Alexander

    Like

  2. Jorine 6 september 2018 / 19:00

    Mooi! Ja, dan sta je zelf beetje beschaamd…veel te leren tijdens een vakantie.
    En idd, Jezus kijkt met andere ogen dan wij. Dat wij ook maar meer van die zichtswijze ontvangen…!

    Like

  3. Martha Kanis 6 september 2018 / 20:55

    Mooi! Wel herkenbaar. Heeft niet iedereen vooroordelen? Soms heus wel terecht. Je hebt immers inderdaad de verantwoording voor je kinderen…maar wat mooi dat “opa” het anders aanpakte. Daar kunnen wij dan weer wat van leren. Inderdaad WWJD!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s