Een bierflesje in de vensterbank

Op weg naar de kerk zie ik een bierflesje staan in de vensterbank. Even ben ik zo blij als een kind: daar staat statiegeld! Ja, ik voel me weer het kind dat een bruin flesje met groen etiket in de bosjes vindt: 25 (gulden)cent. En soms een groter flesje: 50 cent! O, wat heerlijk. In gedachten raap ik het op. Er zit zand aan en loopt nog vies geel vocht uit, maar dat is niet erg. Ik kan weer sparen. Ik zie mezelf lopen naar de supermarkt om het flesje in de leveren. Voor de supermarkt staat een lichtgroene telefooncel. Even kijken of daar nog stuivers op de grond liggen. En dan nog even voelen in het geld-terug-vakje van de rode kauwgomballen-automaat aan de muur naast de bakker. Helaas, dat is leeg. Maar slingert er nog ergens een winkelwagentje rond, met daarin een hele gulden? Ja, daar staat er één. Jammer, een handigerd heeft ‘m geopend met een patatvorkje. Dan maar de winkel in, rechtstreeks naar de statiegeldautomaat…

beer-2138099_1920Met tegenzin keer ik weer terug naar het heden. Ik laat dit bierflesje maar staan. Ze zien me al aankomen bij de kerk met dat bruine glaswerk. En ja, er zit maar 10 cent statiegeld op. Moet ik daar vieze handen voor maken en het risico lopen dat ik bier op mijn zondagse broek krijg? Wat heb ik aan 10 cent? Hoe lang moet ik eigenlijk werken voor 10 cent?

Het is allemaal zo logisch. En toch mis ik vroeger. Die opwinding. Dat kinderlijke enthousiasme. De tijd dat een kwartje een fortuin was. Dat je er alles voor deed. O, waar is die tijd gebleven? Kan ik er nog bij? Kan ik die tijd nog terugtrekken? Kan ik weer blij worden met een kleinigheid?

Ik moet denken aan Jezus die zegt dat we als een kind moeten worden omdat we alleen zo zijn Koninkrijk kunnen zien en er binnengaan. Dat heeft hier vast ook mee te maken. We hebben kinderlijk enthousiasme nodig om God te kunnen waarnemen en waarderen. In het Koninkrijk van God ben je niet aan het rekenen en maar verwonder je je over het kleine. Zo heb ik mijn preek al gehad voordat ik in de kerk aankom.

Het leuke van vader-zijn is trouwens dat ik inderdaad die kindertijd een beetje kan terughalen. Ik ontdekte afgelopen jaar de vlinderstruik opnieuw. Ik herkende de heerlijke geur en waande me weer een jongetje. En inmiddels zijn mijn kinderen ook verkocht aan de vlinderstruik. Bij iedere paarse bloem die we tegenkomen onderweg moet even gestopt en geroken worden. Dan doe ik mee en ben ik ook weer even kind. En die bierflesjes op straat? Daar zijn ze nog wat jong voor. Ik zal ze later wel uitleggen hoe dat werkt met statiegeld en zo.

3 gedachtes over “Een bierflesje in de vensterbank

  1. annie 4 oktober 2018 / 14:06

    Prachtig Sibbele! Zo herkenbaar hoe je alles beschrijft! Ik geniet iedere keer weer van je mooie verhalen! Groetjes Annie ( buurvrouw Dokkum)

    Like

  2. Pier Meindertsma 4 oktober 2018 / 22:26

    Moai stikje, soan. Hwat in seine bern to wêzen. Heit

    Like

  3. Anette Haan 5 oktober 2018 / 12:52

    Hoi Sibbele, wat een leuk stukje heb je nu weer geschreven zeg. Ik kan altijd zo van je geschreven stukjes genieten. Wat je schrijft en je gedachten erbij is zo wat in het leven gebeurd. Heel mooi vind ik dat. gr. Anette Haan Apeldoorn

    Like

Laat een reactie achter op Anette Haan Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s