Als verwachten overgaat in zien

De klok van de Hildegardiskerk slaat vier keer. Ik zit op de bank in onze koude, schemerige woonkamer. Tegen mijn schouder houd ik een bundeltje warm leven, gewikkeld in een doek. Ik voel zijn ademhaling. Zijn wangetje ligt tegen mijn wang. Zo nu en dan laat hij nog een snikje horen; z’n lijfje schudt dan even. Verder is hij stil. Nadat moeder uren bezig is geweest om hem rustig te krijgen, is het nu mijn beurt. Maar mijn taak is een gemakkelijke. Blijkbaar is hij inmiddels vermoeid van uren luidkeels huilen en drinken. Ik mag hem in slaap wiegen.

baby-22194_1920

Dit stille uur geeft mij de gelegenheid om wat te peinzen over het prachtige dat mij anderhalve dag geleden is overkomen. Nieuw leven in ons gezin. Veertig weken van voorbereiden en verwachten gingen over in zien, vasthouden en badderen. Wat was het een ontlading toen het zondagmiddag eindelijk zo ver was. Toen duidelijk werd dat hij zou gaan komen, voelde ik de emotie omhoog kruipen in mijn lijf. De dingen die nog moesten gebeuren – even een stofzuiger om het bed heen, omkleden, zorgen dat de kinderen op hun logeeradres komen – drukten het gevoel nog wat weg. Maar toen eenmaal alles geregeld was en de verloskundige het huis binnen liep en het duidelijk werd dat ze niet meer weg zou gaan totdat de bevalling geschied zou zijn, branden de tranen achter mijn ogen. Ik wist wat er zou gaan komen – ik had het immers al twee keer eerder meegemaakt – maar ook weer niet. Ik was het meeste alweer vergeten. Dat je vuilniszakken nodig hebt. Dat er kruiken gevuld moeten worden. De concentratie bij de verloskundige. De heftige, bijna bovenmenselijke pijn bij mijn vrouw die aan de vreugde voorafgaat. Al het bloed. De verwachtingsvolle spanning die in de kamer hangt. Alles was gewoon weer nieuw. Er ging iets nieuws gebeuren. Er ging nieuw leven komen. Als alles goed zou gaan tenminste.

De spanning greep me bij mijn strot. Nog één keer persen. Maar eerst nog wachten op een wee, die met oerkracht het lichaampje naar buiten zou kunnen drijven. Wachten, met uiterste pijn en moeite. Een schreeuw. En toen was het daar. Het beeld van de verloskundige die het popje omhooghield, staat op mijn netvlies gebrand. Een compleet nieuw mensje, nog verbonden met moeder door een koord. Een gevoel van complete euforie overviel me. Tranen lieten zich niet meer bedwingen. Dankbaarheid, trots, liefde. Leven. Leven. Leven. ‘Welkom, lieve David.’

Ik geloof in God. Een wondergelovige ben ik niet. Ik kan hartstochtelijk geloven, maar ken de twijfel ook. Bestaat die God met wie ik al 35 jaar leef eigenlijk wel? Maar nu kan ik er niet onderuit. Ik weet maar één adres voor mijn dankbaarheid: Hem die de kerk van alle eeuwen belijdt als ‘God de Vader, de Almachtige, Schepper van de hemel en de aarde’. Schepper. Deze zondagmiddag deed Hij opnieuw scheppingswerk. In mijn woonkamer, door mijn vrouw, voor mijn ogen. Hij gaf mij een zoon. Ik ben sprakeloos. Het is te veel, het is te groot, het is God.

Na 36 uur voel ik die verwondering nog steeds, hier op de bank met mijn zoon. Wat is er in de afgelopen dagen in Hemelsnaam gebeurd? Met deze Godservaring kan ik vooruit. Ook als er gebroken nachten zijn en ik uit mijn warme bed moet om te zorgen voor het wonder dat aan mij is toevertrouwd.

4 reacties op ‘Als verwachten overgaat in zien

  1. annie 18 januari 2019 / 20:45

    Lieve sibbele en minke en kids….gefeliciteerd met de geboorte van jullie kleine David! Ik wens hem en jullie mét hem een fantastisch leven ! Helemaal ontroerd sibbele zit ik hier meteen met herinneringen aan de geboortes van onze eigen kinderen te denken. Echt zo PRACHTIG , ontroerend en zo ECHT hoe jij alles beschrijft. Wat toch een GODS wonder zo’n geboorte. Dat David op mag groeien met een stralende glimlach in Gods wonderlijke wereld is mijn wens! Lieve groet ook aan Minke!

    Like

  2. Martha Kanis 18 januari 2019 / 21:17

    Mooi geschreven Sibbele. Dat nieuwe leven. Een geschenk, een wonder, een zoon en niet te vergeten, een heel lieve flinke vrouw. Nogmaals gefeliciteerd! Ik moet zeggen dat ik wel even medelijden met je zoon (en met jou) had vanwege die koude woonkamer…Het was nacht begreep ik later. Misschien de komende tijd de verwarming toch ook ’s nachts iets hoger zetten? Het gaat vriezen.

    Like

  3. Ruth 18 januari 2019 / 21:40

    He Sibbele en Minke

    Gefeliciteerd met jullie zoon!
    God is goed!

    Like

  4. Alexander Mud 19 januari 2019 / 10:06

    Mooi man.
    Welke keer weer een wonder.

    Prijs God.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s