Dracaena

Het is alweer bijna zeven jaar geleden dat ik haar vond: Dracaena. Op zondagochtend stond ze daar, moederziel alleen, naast de afvalcontainer in de Burgemeester Roosstraat. Aantrekkelijk was ze niet. Haar lange onderlijf liep uit in vijf iele, kronkelende armen. Die armen zaten elkaar danig in de weg in hun zoektocht naar ruimte en licht. Ze zorgden er ook voor dat Dracaena een flinke omvang had. Ik begreep wel waarom haar eigenaar haar had weggedaan. In de kleine bovenwoningen van Rotterdam-Noord is geen plek voor zulke model-loze obstakels, die ook nog eens gemakkelijk hun evenwicht verliezen. Aan de andere kant begreep ik het niet. Dracaena was gezond. Haar bast was gaaf, haar blad glanzend. Ze had nog een heel leven voor zich. Ik kon niet anders dan haar mee naar huis nemen, naar onze bovenwoning.

Mijn vrouw was niet onverdeeld enthousiast toen ik thuiskwam met deze vondeling, maar ik mocht haar voorlopig houden. Dracaena verhuisde van de ene hoek van de woonkamer naar de andere, want een sta-in-de-weg bleef ze. Toen er een kraambed in de kamer kwam te staan, moest ze zelfs een poosje naar de slaapkamer. Maar Dracaena zeurde nooit over dit heen en weer geschuif. Ze bleef altijd groen en zorgde altijd voor leven in ons huisje-zonder-buiten. Zelfs als een kruipende baby zijn handje naar haar uitstrekte en haar omvertrok, gaf ze geen krimp. Even rechtop zetten en wat modder aanvullen en Dracaena deed alsof er niets gebeurd was.

Mooi is ze nooit geworden. Haar armen werden nog langer en nog dunner. Maar na zeven jaar is ze helemaal deel van ons gezin. Als ik even geen zin meer heb in het voorbereiden van de preek voor zondag, dan ga ik even naar haar toe met mijn gietertje. Ik verwijder de gele bladeren en stof haar soms een beetje af. En als ik opzie tegen die preek, dan put ik moed uit haar zorgeloze aanwezigheid. Ze is echt een goede vriendin geworden.

dracaena-881535_1920

En een half jaar geleden is er iets moois gebeurd. Dracaena heeft, met wat hulp van mij, een kindje gekregen. Daarvoor heeft ze wel haar langste arm moeten opofferen. Maar wat is ze trots op het kroost dat naast haar staat. Zo trots, dat ze deze week met liefde nog een arm opgaf. Op hoop van de zegen van nog een baby, of zelfs twee. Dan wordt het wel een drukte in de witte bloempot, maar die komt ook meer in balans.

Op die pot zit het prijsstickertje nog: Dracaena kostte ooit 8,95 euro. Erg goedkoop voor zo’n grote plant. Zo goedkoop dat je haar ook gemakkelijk wegdoet, als zij niet bevalt. Maar wat mis je dan veel liefde en veel plezier. Wat mis je dan veel leven! Ik ben blij dat ik haar mee naar huis heb genomen, toen op die zondagochtend in 2012.

3 gedachtes over “Dracaena

  1. Judith 25 maart 2019 / 09:18

    Wat schrijf je toch heerlijk!
    Altijd leuk om je blogs te lezen Sibbele.

    Groetjes Judith

    Like

  2. Heit 4 april 2019 / 08:35

    Sibbele, soan, griene fingers en en in waerm griene manear fan skriuwen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s