Naar Turkije in corona-tijd

‘Dus jullie gaan volgende week naar Turkije?’, vraag ik aan mijn Turkse buurtgenote.

 ‘Ja, we gaan met z’n tienen, de hele familie’, antwoordt ze.

‘Vind je het niet spannend, met corona enzo?’

‘Nee hoor, er is daar helemaal niet veel corona.’

‘Het is nog wel code oranje, he?’, probeer ik nog.

Dan kiest ze plotseling de aanval: ‘Ja, maar hier is het code rood. Iedereen heeft hier corona. Maar jullie weten dat alleen niet.’

Mijn mond valt nog net niet open. Ik weet niets meer te zeggen. Ineens ben ik ‘jullie’ voor haar geworden, terwijl we elkaar al jaren kennen. We wonen in hetzelfde land, in dezelfde stad en dezelfde wijk maar kijken totaal verschillend tegen de wereld aan. We kijken naar verschillende televisiezenders en luisteren naar verschillende overheden. We kunnen elkaar niet meer bereiken. Dat doet pijn.

Ik val ook stil omdat de sfeer ineens niet goed meer is. Ze voelt zich aangevallen, en ik ben daar ook debet aan. Ik loop nog een poos te peinzen over hoe ik wel had kunnen reageren. Misschien had ik kunnen vragen waar ze had gehoord dat iedereen in Nederland corona heeft. Nee, dat had weinig geholpen. Het was wel goed dat het gesprekje nu even stopte.

Er zitten barsten in onze samenleving, die zo nu en dan bloot komen te liggen. Die barsten baren me grote zorgen. Hoe kunnen we als Nederlanders met elkaar de toekomst in? De enige oplossing is om elkaar telkens weer op te zoeken. Elkaar niet ontwijken, maar juist de stap naar voren zetten. Vragen blijven stellen, vanuit het verlangen hem of haar echt te begrijpen. Ook als zulke gesprekken ongemakkelijk zijn en soms mislopen. Dan komen de barsten openbaar en kunnen we beginnen met lijmen.

3 gedachtes over “Naar Turkije in corona-tijd

  1. Martha Kanis 12 juli 2020 / 21:33

    Dag broer,

    Moeilijk is dat hè, dat het gesprek dan over is. Dat er vrij agressief wordt gegereageerd. Misschien eerst maar laten betijen. En er op later tijdstip nog es op terugkomen. Want nu kun.je er niks mee. Ze voelt zich blijkbaar aangevallen.

    Wijsheid gewenst. Hartelijke groeten,

    Martha

    PS Je bent ondanks je vermoeidheid wel opeens in de pen geklommen. 2 blogs achter elkaar.

    Like

  2. Nico 13 juli 2020 / 07:47

    Hoi Sibbele, ik heb jaren met allerlei mensen uit verschillende achtergronden gewerkt, en tussen ze gewoond. Wat ik heb gemerkt is dat bij o.a. de Turkse mensen een vraag zoals jij die heb gesteld als kritiek op het land en dus op henzelf betekent. Jij wil vragen blijven stellen, wat ik helemaal begrijp, maar misschien is het verstandig dan eerst het land of wat daarmee te maken heeft, de hemel in te prijzen voordat je je vraag stelt. Dat wordt heel snel als kritiek ervaren ook al heb je dat niet zo bedoeld. Het is een trots volk, en dat mag, maar vragen stellen in onze context? Sterkte met je teleurstelling, vraag ze op de thee, het komt goed.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s